DE NIEUWE PLANT

Zo, de kop is eraf! Gisteravond was de eerste officiële avond. Er waren meer mensen dan we hadden verwacht (ruim 30!), en dat ondanks de late aankondiging. De sfeer was goed. Het waas mooi om te zien hoe er actief werd geparticipeerd. Mijn planning liep natuurlijk in het honderd (dat gaan we beter doen!), maar desondanks toch een goed begin!

Een mooi moment van de avond was toen iedereen zijn ‘namen’ op het bord kwam plakken. De vraag die ik je deze weken heb meegegeven is om voor de betreffende mensen te bidden — en na te denken wat voor kerk hen zou aanspreken!

De powerpoints en mijn aantekeningen staan hier. Ik zal deze op de website posten — mocht je een avond niet kunnen bijwonen, dan krijg je toch een indruk van wat we gedaan hebben.

Na afloop vond ik een rode rugzak in de zaal. Als iemand die vergeten is, dan kun je deze ophalen bij de Kargadoor; hij ligt bij de gevonden voorwerpen.

Mocht je een reactie hebben, dan vind ik dat altijd leuk. Samen met de stuurgroep denk ik nog na over de format van de avond: naast een strakkere planning praten we ook over inhoud, aanpak, etc. Gedachtes hierover zijn welkom.

De komende week ben ik in verband met een conferentie over Gemeentestichting afwezig. Vanaf 3 maart ben ik weer tot je beschikking.

Gisteravond ontdekten we dat de volgende bijeenkomst gepland is op de Biddag (12 Maart). We beraden ons nog even over hoe we daar het beste mee om kunnen gaan.

Ik heb het gevoel dat ik je even moet waarschuwen. De gedacht bekruipt me de afgelopen weken regelmatig: je moet weten waar je instapt als je aan dit project gaat meedoen. Ik heb het zelf nu al een aantal keer ervaren: dingen gaan altijd anders dan ik zelf bedenk — en elke keer sta ik er weer van te kijken hoe een en ander voortgang vind. Ik ben echt niet het type dat achter elke akkevietje een geestelijke oorzaak ziet, maar ik kan niet anders dan zien dat God hier op de een of andere manier door heen ‘beweegt.’

In de evangelieën lezen we dat Jezus’ consistente boodschap is: “het Koninkrijk van God is dichtbij.” Hij praat er voortdurend over. Het zijn core message. Hij praat er niet alleen over; hij illustreert het ook op alle mogelijke manieren: enerzijds door hele bijzondere wonderen zoals genezingen, anderzijds ook door beeldspraak en vergelijkingen: ‘het koninkrijk is als…’
Eén van de dingen die mij opvalt als ik dat lees, is dat Jezus constant zegt dat het Koninkrijk anders is dan het Koninkrijk van deze wereld. Het lijkt erop alsof hij voortdurend probeert onze verwachtingen van ‘hoe de dingen in zijn Koninkrijk gaan’ probeert aan te passen. Het Koninkrijk waarvan hij spreekt, voldoet niet aan de verwachtingspatronen die wij uit onze wereld meebrengen. Not even close: De eerste is de laatste, de laagste de hoogste, wat heel klein is kan heel groot worden, keer de andere wang in plaats van terugslaan, dien in plaats van heers, klein in plaats van groot, en ga maar door. HIj leert ons met geestelijke ogen kijken naar de werkelijkheid. Hij leert ons open staan voor het onmogelijke.

Ik hoop dat je donderdag naar onze eerste bijeenkomst komt. En dat je met het hele proces gaat meedoen. Maar als je komt, dan vermoed ik dat je komt kijken en meedoen aan iets dat niet beantwoord aan je 21ste-eeuwse verwachtingen. Hier zijn geen handles of knoppen om God’s zegen te verwezenlijken. Hier betekent status niet zoveel. De beste plannen en het hardste zwoegen doen er niet zoveel toe. “Als de heer het huis niet bouwt,” weet de Psalmist, “dan zwoegen de arbeiders tevergeefs” (Ps 127). Dit is de wereld op zijn kop.

Ik dacht dat ik je dat even moest vertellen voordat je komt. In de korte tijd dat ik bij dit project betrokken ben heb ik al een aantal keren meegemaakt dat mijn verwachtingen niet bewaarheid werden, maar dat op de een of andere manier God’s zegen er toch op rustte: het project vond doorgang, kwam sterker en beter en mooier uit de bus dan daarvoor — en dat had met mijn pogingen niet zoveel te maken.
Zo heb ik van allerlei kanten al gehoord dat mensen donderdag niet kunnen. Dat ze al wat anders in de agenda hebben; dat we te laat waren in onze communicatie. Wat ook waar is: we hebben echt moeite gehad om data en een plaats om samen te komen te kunnen vaststellen. Dus dan zou je denken, met je menselijke verwachtingen: “dat gaat niet goed” en “gaat dat project wel van de grond komen?” Beetje ontmoedigend ook wel, als je bekijkt hoeveel uur ik in Januari en Februari al heb gestopt in het ontmoeten van mensen.
Maar ik krijg gisteren en vandaag ook ineens allerlei emails van mensen waar ik nog nooit van heb gehoord: “Rogier, ik ben erbij” en “kan ik me nog opgeven?” Ik vertelde gisteren aan twee mensen in Amsterdam over dit project. “Oh” zeiden ze, “daar hebben we al van alles over gehoord!” Kennelijk gaat het toch door het geruchten circuit, of als een lopend vuurtje door de stad, of als … eigenlijk heb ik geen betere illustratie als een die Jezus zelf ook aandraagt: als een mosterdzaadje. “Hoewel het een van de kleinste van alle zaadjes is, toch kan het een van de grootste bomen worden — eentje waar de vogels in komen zitten, en wonen, en nestelen.” Markus 4:30-32. Zou je niet verwachten, toch? Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit…

OK, het was even puzzelen tussen alle vergaderdata van de verschillende kerken en organen, en de beschikbaarheid van Het Kargadoor (of is het ‘de’ Kargadoor?). Zoals je zult zien kiezen we de ene keer de dinsdag, dan weer de woensdag, of de maandag - een beetje variatie om mensen die al andere vaste verplichtingen hebben de kans te geven toch te komen kijken!

Hier zijn ze:

Donderdag 21 feb
Woensdag 12 maart
Dinsdag 25 maart
Dinsdag 8 april
Dinsdag 22 april
Donderdag 8 mei
Dinsdag 20 mei
Woensdag 4 juni
Dinsdag 17 Juni
Woensdag 25 Juni

Zoals gezegd: koffie staat steeds klaar aan de bar (voor eigen rekening) om 19:30. De avond begint om 20:00. Om 22:00 zijn we klaar. Dan is er nog gelegenheid om even na te praten, weer aan de bar.
Het Kargadoor is een klein zalencomplex, dus er zullen ook steeds andere mensen zijn in de open ruimtes. Ons programma is steeds in de grote zaal.

Je bent van harte uitgenodigd voor de eerste bijeenkomst:
donderdag 21 feb,
20:00 uur (koffie om 19:30)
in Kargadoor, Oudegracht 36.

Het heeft even geduurd voordat we een goede plek en dag vonden, maar donderdag 21 februari het zover. Dan gaan we van start.

Voel je vrij om mensen mee te nemen. Zodat we weten hoeveel mensen er komen vragen we je om jezelf op te geven - dat kan hier.

Nadere mededelingen volgen. Meer over dit project lees je hier!

Afgelopen vrijdag heb ik een wandeling door Kanaleneiland gemaakt met Peter Jansen. Peter is al een aantal jaren aktief op Kanaleneiland met bidden, het bereiken van mensen, bezemen, en betrokken-zijn.

Ik was nog nooit op Kanaleneiland geweest, maar had er wel veel over gehoord. Peter en ik ontmoetten elkaar in een klein kantoor op de hoek van de Marschalllaan, waar hij regelmatig samenkomt met mensen. Peter is een reus van een vent, scheikunde leraar, getrouwd, met zes kinderen (waarvan 5 geadopteerd vanuit Columbia).

Peter en ik maakten ook, zoals gezegd, een wandeling door Kanaleneiland. Terwijl we liepen vertelde Peter mij verhaal na verhaal. Het helpt mij enorm om de stad te begrijpen als ik ze kan zien door de ogen van mensen die daar al zo veel langer werken—zichzelf weggeven.

Peter vertelde me dat ze elke vrijdag een stuk van Kanaleneiland schoonvegen. Met grote bezems gaan ze de straat op. Terwijl ze zo een kleine, dienende bijdrage leveren aan de verbetering van de leef-kwaliteit op Kanaleneiland, bidden ze en groeten ze iedereen die langskomt.

Peter en enkele anderen delen wekelijks een aantal dozen met voedsel uit op adressen waarvan ze denken dat het hard nodig is. Dit doen ze in gebed, al zoekende naar God’s leiding waar ze die dozen moeten afleveren. Peter vertelde me hoe God hem in een droom had laten zien waar hij de eerste doos moet afleveren. Met dat gezin heeft hij nog steeds contact. Op de foto zie je Peter met een aantal dozen in zijn auto die later die middag nog bij mensen zijn langsgebracht.

Hij vertelde ook hoe ze gezinnen helpen hun weg te vinden door de Nederlandse wirwar aan regelgeving en formulieren. Hoe hij op bezoek gaat bij jongens in de gevangenis, en daar met ze bidt.

Peter kan wel eens wat ontmoedigd zijn over het resultaat. Vrijwilligers zijn er soms maar korte tijd, of gaan wat anders doen. De kerk lijkt geen visie te hebben voor het uitreiken naar Moslims. Vaak lijkt het alsof er altijd meer problemen zijn dan oplossingen.

Maar terwijl ik daar zo naast Peter liep, kon ik niet anders dan denken dat het Koninkrijk van Jezus zo is als Peter in Kaneleneiland: zichzelf weggevend, bemoedigend, uitreikend, goed nieuws brengend, lijden verlichtend — en biddend. “Het licht schijnt in de duisternis, en de duisternis heeft het niet kunnen overwinnen,” zei Jezus. Die tekst geeft mij de indruk dat Jezus zich ook bewust was wat de verhoudingen waren, en hoe kwetsbaar het licht was. Toch zegt hij “het duister heeft het niet kunnen overwinnen!”

Waarom schrijf ik hierover? Ik vind het bemoedigend dat Peter zo werkt in Kanaleneiland. Ik hoop dat meer mensen met hem mee gaan werken. Ik hoop dat de kerk visie vind om naar onze Moslim-naasten uit te reiken. Peter is bezig — wie doet er mee?

Een inspirerend artikel over een gemeentestichtings initiatief in Amsterdam Noord, Hoop voor Noord genaamd:

http://www.cvkoers.nl/artikelen/een_gezellige_zoektocht.php?code=CV47833da18129405a4077e69df30f425e59c9af8c865

Hoop voor Noord is een initiatief vanuit de NGK/CGK en wordt geleid door Jurjen ten Brinke. Hier een leuke blog post van Jurjen. 

Met dank aan Matthijs Vlaardingebroek voor de link.